Miasto Kraśnik jest aktywnym ośrodkiem działań transgranicznych na Lubelszczyźnie. Dość szybko podjęto próby budowania partnerstwa z miastami Ukrainy...

Korosteń

Kraśnik nie ustaje w poszukiwaniu partnerów na Ukrainie. W dniach 10 – 11 maja 2006 r. Burmistrz Kraśnika Piotr Czubiński został zaproszony do odwiedzenia Korostenia. W trakcie spotkania podpisano protokół o współpracy, który był podstawą do podjęcia dalszych działań mających na celu zbliżenie obu miast.

Miasta Korosteń i Kraśnik zdecydowały się w dniu 20 stycznia 2007 r. w Kraśniku podpisać umowę o partnerstwie miast, która ma na celu utrzymanie więzów przyjaźni oraz współpracę w dziedzinach: kulturalnej, społecznej, gospodarczej, informacji i turystyki, przynoszącej korzyści obu miastom i ułatwiającej poznanie się obu narodów.

W imieniu władz miejskich Korostenia umowę podpisał  Włodzimierz Moskalenko - Głowa Miasta Korosteń, a w imieniu władz miejskich Kraśnika Piotr Czubiński - Burmistrz Miasta Kraśnik

www.kr.com.ua

Turzysk (Turijsk)

Miasto położone w północno-zachodniej części Ukrainy  w obwodzie wołyńskim w nad rzeką Turiją. Centrum rejonu turijskiego, liczy 5,8 tys. mieszkańców. Zajmuje powierzchnię 874 hektarów.

Pierwszy pisemny zapis o Turzysku znajduje się w rękopisie „Powieść zeszłych lat” i odnosi się do 1097 r. W XI-XII w. miasto wchodziło w skład Rusi Kijowskiej.Od drugiej połowy XII w. było częścią Księstwa Wołyńskiego, a później Galicyjsko-Wołyńskiego. Wtedy Turzysk był jednym z największych ośrodków rzemieślnictwa oraz handlu ma Wołyniu. Ze źródeł historycznych wiadomo, że na starym grodzisku nad rzeką Turija w XI-XV w. wznosił się zamek (najpierw drewniany, potem murowany) z systemem podziemnych przejść. Po podpisaniu Unii Litewskiej książe Turzyska Iwan Zasławski jako pierwszy z dawnego rodu ruskiego przyjął wiarę katolicką. Za czasów panowania jego syna, w 1652 r. w Turzysku odbyło się posiedzenie sejmiku województwa wołyńskiego. W 1795 r. miasto jako część Ukrainy Zachodniej został dołączony do imperium rosyjskiego. W czasie I i II wojny światowej Turzysk został prawie całkowicie zniszczony. Zrównane z ziemią zostały wszystkie zabytki, cerkwie i kościoły. W okolicach Turzyska znajduje się miejscowość Wowczak, gdzie powstała Ukraińska Armia Powstańcza (UPA). W Turzysku znajduje się cmentarz rzymskokatolicki, na którym zachowało się 40 nagrobków. Odnaleziono płytę legionistów poległych w 1919 roku z napisem: „Tu spoczywa 14-tu legionistów polskich poległych za Ojczyznę w Turzysku w 1919 roku.”.

W mieście działa ok. 20 przedsiębiorstw i funkcjonują trzy szkoły i dwa przedszkola. Jednym z najsłynniejszych obiektów wypoczynkowych jest kompleks hotelowy „Turijskie podwórze” udekorowany w dawnym ukraińskim stylu ludowym. Znakiem rozpoznawczym Turzyska jest plecionkarstwo.

Miasto Kraśnik wspólnie z Miastem Turzysk i Fundacją Młoda Demokracja realizowała od lipca 2005 r. do lipca 2006 r. projekt: "Wykorzystanie tradycji lokalnych jako płaszczyzny współpracy transgranicznej. Wspólne budowanie kompleksowej oferty kulturalnej Kraśnika i Turijska". Głównym założeniem projektu było zwiększenie szeroko pojętej wymiany kulturalnej pomiędzy regionami turijskim i kraśnickim oraz wspieranie rozwoju gospodarczego i turystycznego regionów. Służyć to będzie budowaniu współpracy transgranicznej pomiędzy instytucjami, samorządami, organizacjami pozarządowymi, a także pobudzaniu aktywności obywatelskiej i promowaniu postawy przedsiębiorczości.

W dniu 16 maja 2007 r. w Turzysku podpisano umowę o partnerstwie miast. W imieniu władz miejskich Turzyska umowę podpisał Oleksij Bezsmiertnyj - Głowa Miasta Turzysk, a w imieniu władz miejskich Kraśnika Piotr Czubiński - Burmistrz Miasta Kraśnik

Dzięki podpisanym umowom o partnerstwie między miastem Kraśnik a miastem Korosteń, jak i miastem Turzysk, władze w/w miast będą wspierać działania zmierzające do:

• wzmocnienia i utrwalenia kultury europejskiej, przy uwzględnieniu podobieństw istniejących między oboma narodami wynikających z wieków wspólnej europejskiej historii,
• wymiany doświadczeń i informacji w dziedzinach kultury, sportu, sztuki, gospodarki, szkolnictwa, turystyki, pomocy społecznej oraz zarządzania i planowania miejskiego,
• realizacji wspólnych projektów w zakresie gospodarki miejskiej, wspierania organizacji, wyspecjalizowanych służb i przedsiębiorstw miejskich,
• inwentaryzacji, konserwacji i propagowania wartości dziedzictwa historycznego  i artystycznego,
• uczestnictwa w targach, wystawach i pokazach w celu poznania sektorów działalności interesujących oba miasta oraz nawiązywania i rozwoju stosunków handlowych.

Łuck

Miasto położone jest w północno-zachodniej części Ukrainy nad rzeką Styr. Liczy 202,5 tys. mieszkańców (2004). Stolica obwodu wołyńskiego.

Łuck jest jednym z najstarszych miast Wołynia i Ukrainy, wzmiankowanym już w 1085 r. Początkowo znajdował się w granicach księstwa kijowskiego, następnie włodzimiersko-wołyńskiego i halicko-wołyńskiego. W 1240 r. miasto zostało zniszczone przez Tatarów. W XIII w. Łuck stał się stolicą księstwa i siedzibą biskupa prawosławnego. W 1320 r. zajęty został przez Litwinów. W 1349 r.  przejściowo został opanowany przez Kazimierza III Wielkiego i stał się obiektem sporu między Wielkim Księstwem Litewskim i Polską. Od 1428 r. Łuck stał się siedzibą biskupstwa katolickiego, w 1432 r.  uzyskał prawa miejskie. W 1569 r. miasto zostało wcielone do Korony i uzyskało status stolicy województwa wołyńskiego. Łuck w tym okresie był dużym skupiskiem Żydów, a także ośrodkiem rzemiosła i handlu. W 1795 r. został włączony do Rosji. Podczas I wojny światowej w 1916 r. miasto było rejonem walk rosyjsko-austriackich (tzw. ofensywa Brusiłowa). W latach 1920-1939 znajdowało się w granicach Rzeczpospolitej, w latach 1939-1941 było okupowane przez ZSRR (deportacje ludności, głównie Polaków, w głąb ZSRR), a do 1944 r. przez wojska niemieckie. W latach 1941-1942 w Łucku funkcjonowało getto, z którego większość więźniów została zamordowana na wzgórzu Polanka. W latach 1945-1991 miasto znajdowało się w granicach  Ukraińskiej SRR, a po 1991 r. w granicach niepodległej Ukrainy.

Miasto jest znane z licznych zabytków:

• fragmenty zamku Górnego - mury obronne z 3 basztami (XIII-XIV, XVI w.), tzw. dom szlachecki (XVIII w.) i tzw. dom biskupi (XVIII w.),
• fragmenty Zamku Dolnego z Basztą Czartoryskich (XIV-XV w.),
• fragmenty zabudowań klasztoru Brygidek (XVII-XVIII w.),
• kościół Jezuitów (1606-1610, po 1781 przebudowany na katedrę rzymskokatolicką),
• kościół i klasztor Bernardynów (1752-1755, od 2. połowy XIX cerkiew katedralna),
• klasztory: Bazylianów (XVII w.), Dominikanów (XVII w.), Trynitarzy (XVIII w.), Szarytek (XVIII w.),
• dwie cerkwie greckokatolickie (XVI w.),
• synagoga obronna (tzw. mały zamek, XV w.),
• domy (XVI-XVIII w.).

Łuck jest ośrodkiem przemysłu elektrotechnicznego, samochodowego, maszynowego, metalowego, włókienniczego, odzieżowego, obuwniczego, chemicznego (produkcja włókien syntetycznych i chemii gospodarczej), meblarskiego, spożywczego, materiałów budowlanych, zakłady łożysk tocznych. Miasto jest ważnym węzłem komunikacyjnym i ośrodkiem turystycznym.
Znajduje się tu wyższa szkoła pedagogiczna, filia Politechniki Lwowskiej, filharmonia, muzeum regionalne z galerią sztuki. Na obszarze miasta znajdują się liczne tereny zielone, m.in. park w dolinie rzeki Styr o powierzchni 100 ha.

www.lutsk.ua

6 listopada 2006 r. Norweskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych wydało pozytywną decyzję odnośnie przyznania dofinansowania dla projektu „Polsko-Ukraiński Ośrodek Edukacji Publicznej”.

Kwota przyznanego dofinansowania wynosi 442 000 euro.

Projekt ten jest realizowany przez Miasto Kraśnik w merytorycznym partnerstwie z instytucjami z Polski i Ukrainy (Centrum Reform Municypalnych „Łuck 1234”).

Czas realizacji projektu: grudzień 2006 - listopad 2008. Celem ogólnym projektu jest usprawnienie funkcjonowania administracji i rozwój współpracy szczebla lokalnego w Polsce i na Ukrainie. Cele bezpośrednie to m in. stworzenie systemu edukacji dla administracji publicznej i organizacji obywatelskich oraz wdrożenie modelu lokalnych partnerstw na terenie Polski i Ukrainy, rozwój współpracy instytucji publicznych z Polski i Ukrainy, upowszechnienie informacji na temat procesu integracji europejskiej, wykreowanie aktywnej grupy liderów wśród obecnych i przyszłych pracowników polskiej i ukraińskiej administracji.